Print

จากใจ บ.ก.ใกล้ตัว - ฉบับที่ ๔๕๗

dungtrin_editor_cover

dungtrin_new2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความว่างอย่างแท้จริง

 

editor457

 

 

พูดเหมือนกัน

ใช้คำเดียวกัน

แต่ภาวะทางใจที่เกิดขึ้นจริงๆ

บางทีต่างกันเป็นคนละเรื่อง

 

เมื่อพูดว่า ‘เข้าถึงความว่าง’

ขอให้ดูว่าว่างนั้นมีอายุนานแค่ไหน

เปลี่ยนมาเป็นฟุ้งซ่านเต็มหัว

ได้รวดเร็วเพียงใด

 

เมื่อพูดว่า ‘เบื่อโลก’

ขอให้ดูว่าเบื่อนั้น

เจืออยู่ด้วยโทสะที่มีต่อสิ่งรอบตัว

หรือเบื่อแบบวางเฉยกับกายใจนี้

 

เมื่อพูดว่า ‘ไม่อยากมีตัวตน’

ขอให้ดูว่าไม่อยากมีตัวตนนี้

เพื่อไปมีอีกตัวตน

แบบเอาของเก่าไปแลกของใหม่ไหม

 

ถ้าไม่เคยว่างจริง

ปฏิบัติแล้วเกิดความขี้เกียจ

ไม่อยากทำงาน ไม่อยากทำอะไร

ผู้ปฏิบัติมักทึกทักว่า

เป็นความว่างแบบสุญญตา

เป็นความเบื่อโลกแบบนิพพิทาญาณ

เป็นความไม่อยากมีตัวตนแบบอนัตตสัญญา

 

ความว่างของจริง

ตั้งต้นจากการรู้กายใจอย่างถูกต้อง

มีสติอยู่กับกายใจได้เรื่อยๆโดยไม่ฝืน

เห็นกายใจไม่เที่ยง เป็นของอื่น

ไม่ใช่ตัวตน แม้ทางความรู้สึกนึกคิด

เมื่อเบื่อก็เบื่อกายใจนี้

ไม่ใช่เบื่อผู้คนและงานการนอกตัว

เมื่อว่างก็ว่างจากการเห็นกายใจไม่เที่ยง

ไม่ใช่ว่างจากการเหม่อ ขี้เกียจทำงาน

 

แม้เมื่อเบื่อกายใจ

ก็สังเกตทราบได้ว่า

เป็นเบื่อแบบหยาบๆ

ที่เจืออยู่ด้วยโทสะ

หรือเบื่อแบบละเอียด

ที่ประกอบด้วยปัญญาวางเฉย

หากเบื่อแบบละเอียดก็ไม่ต้องทำอะไร

แต่หากเบื่อแบบเจือโทสะ

ก็นับลมหายใจจนรู้อายุความเบื่อว่า

อยู่ได้กี่ลมหายใจ

 

อย่านึกว่าจ้องความเบื่อแบบหยาบๆนั้น

แล้วจะรู้ความไม่เที่ยงได้เอง

สภาพความเบื่ออันเป็นทุกข์

จะทำให้จิตเมิน ไม่อยากมองมันด้วยซ้ำ!

 

 

ดังตฤณ

มิถุนายน ๖๗