Print

จากใจ บ.ก.ใกล้ตัว - ฉบับที่ ๓๔๖

dungtrin_editor_cover

dungtrin_new2

 

 

 

 

 

 

 

 

 อยากลบความจำ ยิ่งย้ำความเจ็บ

 

editor346

 

เมื่อเข้าใจผิด

คิดว่าความทรงจำเป็นของคุณ

เป็นตัวตนของคุณ

ผลคือ คุณจะปฏิบัติกับมันผิดๆ

เพราะคิดว่าตัวเอง

น่าจะจัดการกับมันได้ตามต้องการ

 

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัด

ก็เช่น เมื่อเกิดความเจ็บปวด

จากเรื่องโง่เขลาน่าอับอายที่ตัวเองก่อ

สิ่งที่คุณจะทำทันทีด้วยสัญชาตญาณ

คือ พยายามลืมๆเรื่องที่เกิดขึ้นเสีย

สั่งตัวเองให้เลิกคิดถึงมัน

หรือปลอบตัวเองให้นึกถึงเรื่องดีอื่นๆ

ซึ่งก็สะท้อการหลงสำคัญผิด

คิดว่าจะลบข้อมูลขยะทิ้งไปจากหัวได้ง่ายๆ

พอทำไม่ได้ ก็ขัดเคืองตัวเอง

ทรมานใจว่าทำไมไม่เลิกคิดเสียที

 

บางคนดีขึ้นหน่อย

พยายามอธิบายตัวเอง

ให้เหตุผลต่างๆนานากับตัวเอง

เช่น ไม่รู้ถือว่าไม่ผิด

หรือให้ความผิดเป็นครู

ที่พลาดพลั้งเพราะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

แต่ก็อดเสียดายซ้ำซาก

นึกถึงเหตุการณ์ย้ำไปย้ำมา

ด้วยอารมณ์เสียดายแทบขาดใจไม่ได้

ด่าตัวเองอยู่นั่นว่า

ทำไมโง่อย่างนี้วะ

ทำไมไม่ดูให้ดีก่อน

เรื่องตื้นๆแค่นี้ทำไมคิดไม่ออก

หรือนึกว่าปลงตกแล้วในนาทีหนึ่ง

นาทีต่อมาก็งัดความจำเดิมขึ้นมาตอกย้ำ

ซ้ำเติมตัวเองให้เจ็บหนักเท่าเดิม

หรือปวดใจหนักกว่าเก่าเข้าไปอีก

 

มาทำความเข้าใจกันใหม่

ความจำไม่ใช่สมบัติชิ้นหนึ่ง

ที่คุณนึกจะทิ้งขว้างเมื่อไรก็ได้

มันมีเหตุปัจจัยในการดำรงอยู่

เหมือนมีชีวิตของมันเอง

และอาหารอันโอชะ

ที่หล่อเลี้ยงความจำแย่ๆให้มีอายุยืนนาน

ก็คือความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวนั่นแหละ

 

ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่าไร

ยิ่งจำแน่นมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งอยากลืมมากขึ้นเท่าไร

ยิ่งทวีความเจ็บที่ทำไม่ได้แรงขึ้นเท่านั้น

 

เพียงเข้าใจให้ถูก

เห็นว่าความจำแย่ๆมีเหตุปัจจัยหล่อเลี้ยงเช่นนี้

คุณจะมีท่าทีที่ถูกต้องตามไปด้วย

กล่าวคือ มีสติเล็งที่อาการเจ็บปวด

รู้ว่ามันจะไม่หายไปอย่างรวดเร็วดังใจนึก

รู้ว่ามันมีวูบของการเจ็บขึ้นมาใหม่ได้เรื่อยๆ

รู้ว่ามันมีจังหวะหายไปเองได้ทุกครั้ง

สติเห็นความจริงว่ามันไม่เที่ยงนั้น

จะช่วยให้จิตฉลาดขึ้นทีละน้อย

ภาพความจำ หรือถ้อยคำด่าตัวเองให้เจ็บปวด

จะค่อยๆลดบทบาทไปเป็นเปลือกอยู่ด้านหลัง

แล้วเห็นแก่นที่ด้านหน้า

เป็นตัวความเจ็บปวด

แสดงความเกิดเอง หายเอง

ทนอยู่ไม่ได้ด้วยตัวเอง

 

แค่เห็นความรู้สึกเป็นทุกข์

โดยความเป็นของไม่เที่ยงได้บ่อยๆ

ความทุกข์ก็ไม่มีอุปาทานเป็นที่ตั้งแล้ว

ไม่มีอาหารอันโอชะหล่อเลี้ยงชีวิตมัน

แบบต่อความยาวสาวความยืดแล้ว!

 

ดังตฤณ

กุมภาพันธ์ ๖๓

 

** ข่าวสารประจำฉบับ **

แนะนำคอลัมน์              

คอลัมน์ "แสงส่องใจ" ได้อัญเชิญเทศนานิพนธ์
ในสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

เรื่อง "๔๕ พรรษาของพระพุทธเจ้า"
มานำเสนออย่างต่อเนื่อง เพื่อความเจริญในธรรมของทุกท่านค่ะ (-/\-)

เป็นความจริงหรือไม่ที่ผู้ที่ได้เจริญสติปัฏฐานอย่างถูกต้อง
จะสามารถรอดพ้นจากวิบากกรรมไม่ดีได้

หาคำตอบได้ในคอลัมน์ "ดังตฤณวิสัชนา"
ตอน "การปฏิบัติธรรมจะช่วยให้หนีหนี้กรรมได้ไหม"

แม้มนุษย์แต่ละคนจะมีกรรมเก่าที่มาส่งผลทั้งดีและร้ายในชาติปัจจุบัน
แต่ก็สามารถเลือกสร้างกรรมใหม่ที่ดีได้เสมอ
ดังเรื่องราวที่คุณงดงามบอกเล่าไว้

ในคอลัมน์ "เพื่อนธรรมจารี" ตอน "กรรมเก่าและกรรมใหม่"

bear byeพบกันใหม่พฤหัสหน้า 
ที่ www.dlitemag.com นะคะ
สวัสดีค่ะ (^__^)